Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Sylvia en Carla wandelen naar Santiago
Sylvia en Carla wandelen naar Santiago

Home - Profile - Archives

Voorbereiding Santiago

Posted on 13/5/2010 at 15:17 - 0 Comments - Post Comment - Link

Aanvulling donderdag 16 juni 2011

Dit is even een aanvulling op vandaag voor Carla. Het toppertje is vanmorgen om 06.00 uur vertrokken en ondanks dat ze het eerste stuk goed kon doorlopen, ging het boven in het bos iets minder. Er waren weer geen aanwijzingspijlen, waardoor ze haar benen lichtelijk heeft openhaald aan de struiken. (nee, niet van de scheermesjes ha,ha) Het toppertje herstelt zich en wandelt terug naar de weg waar ze de draad op kan pakken. Op de koffie pauze na 14 km kan ze haar stempel halen, zodat ze later op de dag ook haar compostella van deze tocht kan krijgen. Daar treft ze Helmut uit Koln, die we in Santiago hebben ontmoet en ze zetten samen de tocht door. Dan krijg ik een sms tegen 11.30 uur dat ze goed is aangekomen en ook Bruno en nog een andere Helmut weer heeft gezien. Deze twee oudere heren hebben we voor Cebreiro leren kennen. Ze drinken allemaal wat en dan smst Carla dat ze met ongeveer een uurtje terugkomen. Wat ik dan nog niet weet is dat de taxi veel duurder uitvalt. Helmut (de eerste Helmut ;-) krijgt dan de verassing van zijn leven, want Carla houdt wel even een auto aan en zo stappen ze bij een Spaanse dame in die hun naar Cee brengt. Schijnbaar is dit een hele handige tante want ze beheerst het Spaans, Catalaans en Duits heel goed. In Cee kunnen Carla en Helmut direct met de bus voor 1,69 euro terug naar Fisterra. Als ik terugkom van mijn wandeling is Carla al gedoucht en al en kletsen we lekker onze geslaagde dag door. Carla heeft met Helmut 1 afgesproken om tegen 18.00 uur nog een afsluitend drankje te doen waar ik gezellig aan mee doe. Na een gezellige borrel nemen we afscheid en bibberend van de kou gaan wij paella eten. Getsie, er zitten dit keer inktvisjes in. Nou, die hoef ik mooi niet. Als ik de eerste garnaal eindelijk open heb, zitten mijn beide handen onder het sap (ook geen suc6) Wel lekker gegeten hoor en we gaan nu zo goed gevuld naar bed. Morgen een spannend busreisje, ha,ha tot gauw! Hasta luego.

 

Zaterdag 11 juni t/m donderdag 16 juni 2011

Het weekend in Santiago was erg gezellig. We komen twee Pelgrims die we bij onze start in Le Esprit du Chemin hebben ontmoet (Jos en Jan) weer tegen. Zij zijn al naar Fisterra gewandeld en zelfs naar Muxia dat nog iets noordelijke ligt. Wij zitten net aan ons zaterdagochtend ontbijt wat bestaat uit toast met kaas en tomaten, sinasappelsap en koffie (uiteraard veel koffie voor Carla, want die kan echt niet zonder een goed bruin bakkie). Jos en Jan vertellen hele verhalen en laten ons alle fotootjes zien die ze hebben gemaakt. Jos praat enorm veel, daar krijg je geen woord tussen. Jan daarintegen is veel rustiger. Beide zijn vanuit Nederland gestart en zijn tien weken onderweg, zondag gaan ze naar huis. Op een gegeven moment is het al 11.30 uur en als wij nog iets willen doen, moeten we het wel nu gaan doen. Jan geeft Carla de tip om een boekje naar Fisterra te kopen, want deze weg staat niet helemaal goed gepijld. Tegenover onze hostel Suso is een boekwinkeltje waar Carla het boekje koopt, het is in het Engels en Spaans maar bevat wel nuttige tips en een kaartje. Carla besluit eigenlijk gelijk dat ze door naar Muxia wil wandelen, ik hou het als optie nog even open. Jos en Jan vragen of we om 15.00 uur naar de kathedraal komen, want daar hebben ze met een aantal andere pelgrims afgesproken. Wij hebben daar beide geen zin in en gaan gezellig in Santiago rondsnuffelen. Zondagmorgen (1ste pinksterdag) gaan we naar de mis die om 12.00 uur zal beginnen. Daar aangekomen om 11.15 uur is het zo druk met pelgrims, touristen en inwoners dat er geen plek meer is. Bij het binnengaan van de kerk kom je langs het beeld van de apostel Jacobus. Hij zit bij het Laatste Oordeel op de middelste pilaar van het middenportaal. Tegen de muur van de kerkwand staan biechthokjes, bij eentje nemen we plaats op het zachtje kussentje waar je normaal gesproken je knieen op rusten. Het valt mij op dat sommige mensen echt onbeschoft zijn, ze lopen dwars door iedereen heen, praten naar mijn mening veel te hard, struikelen over andere mensen omdat ze een foto willen maken en parkeren hun rugzak in de kerkbanken zodat een ander daar geen plaats kan nemen. Ik vraag me af waar hun fatsoen is, als pelgrim of tourist ben je op bezoek. Klokslag 12.00 uur volgt er een prosessie, daarna wordt het grootste wierrookvat van links naar rechts door de kerk geslingerd. Er staan wel acht mensen aan het touw te trekken om het vat heen en weer te laten gaan en het gaat heel hard. (als hij maar niet losschiet.....en wij doen gauw een schiet gebedje ) Na de mis lopen we naar het hoofdaltaar, aan de zijkant bevindt zich een trapje naar beneden waar een zilveren kistje staat met de relieken van de apostel. Uiteraard gaan we daar naar toe. Om 13.30 uur komen we de kathadraal uit nu eerst maar op zoek naar iets eetbaar. De rest van de zondagmiddag zitten we op een terrasje naar mensen te kijken. Een man speelt op een arcordeon Argentijnse tango muziek en een paar passerende mannen beginnen spontaan te dansen. Een clown probeert mijn aandacht te trekken door op een fluitje te piepen en met zijn wenkbrouwen heen en weer te knipperen. Het zonnetje komt er heel flauw door, vandaag is het niet zo warm. Ik zie een vrouw bij haar partner zijn benen inspuiten, die rood verbrand zijn. Het is een aandoenlijk gezicht en ik loop op ze af en vraag of ik een foto van het geheel zal maken. Dat vinden ze wel grappig, het zijn Portugezen. Daarna zet ik nog een paar jongens op de foto, die daarom vragen. Het is inmiddels al 17.00 uur en ik word wat flauw dus koop ik een rookkaas in een delicatessewinkeltje. Ik laat de kaas in brokken snijden, zodat we die op het terras op kunnen eten. Carla koopt nog een ijsje voor ons en daarna eten we nog een pasta. Met een voldaan gevoel gaan we terug naar onze hostel en maken ons klaar voor maandagmorgen. Wij hebben onze balkondeuren open en we horen vioolmuziek, heerlijk dat leven in de straat. Op maandagmorgen gaat om 05.15 uur de wekker, getsie het regent. De eigenaar is zo lief geweest om voor ons om 06.00 uur een kop koffie en toast klaar te hebben en daarna gaan we op pad richting Fisterre. Al gauw verlaten we Santiago en het lijkt wel of we in een oerwoud terecht zijn gekomen. Een smal bospad met veel varens, bomen die vervellen en de luchtvochtigheid is erg hoog. Het wordt weer klimmen en dalen en het regent dan wel en dan weer niet. Als we 35,5 km verderop zijn krijgen en ik drijfnat ben komen we aan in Vilaserio. De herberg kost 12,- euro en de eigenaar heeft avonds ruzie met zijn vrouw, gezellig! De volgende morgen trekken we verder richting Cee. Het is een mooi stuk om te wandelen, het lijkt of je op een eiland loopt. Het is een zware tocht met flinke stijgingen en dalingen over dikke keien. Als toetje op de tocht volgt er een hele steile afdaling over dikke keien. Mijn linkerknie begint een beetje te protesteren, maar het gaat goed. Cee ligt aan de zee en als we afdalen moet je gewoon even stil staan om van het uitzicht te genieten. Ik weet dat als ik woensdag in Fisterre aankom, het voor mij goed is geweest. Ik besluit niet naar Muxia te gaan. Als we in Cee zijn slapen we in een herberg in de stad. Het lijkt wel op een oude ziekenhuiszaal. Een grote ruimte met allemaal witte stapelbedden. Er is een kleine en een grote ruimte en de beheerder vraagt waar we willen liggen. Ach, doe de grote ruimte maar dat is prima. (hi,hi we slapen daar s nachts maar met vier personen) Vandaag hebben we 41 km afgelegd. In een heel modern winkelcentrum vinden wij in een bar een echte bank. Heerlijk dat is weer eens wat anders dan plastic stoeltjes en een kacheltje verwarmt ons goed. De cd van Tina Turner draait en ik zit vrolijk mee te zingen. Woensdagmorgen vertrekken we tegen 08.00 uur voor de laaste 15 km naar Fisterra. Ik kom drijfnat aan want het regent. De regenkleding kun je niet aanhebben want dan zweet je als een otter. Kortom, nat word je dus toch dan maar met frisse lucht. We besluiten om een hostel voor twee nachten te boeken, want je mag maar een nacht in een herberg slapen. Daarnaast is het voor Carla handig te weten waar ik zit omdat zij donderdagmorgenvroeg naar Muxia zal wandelen. In Fisterra moet je nog 3,5 km verder wandelen naar Faro waar het paaltje met 0 km staat, dit is dus echt het EINDE. Als we daar aan komen zien we niets zo mistig is het. De rugzak hebben we in de hostel gelaten, die hoeft niet meer mee. Als we terug zijn douchen we ons en kleden ons om, daarna halen we bij de herberg onze tweede compostella op, die vind ik persoonlijk nog mooier dan die van Santiago. De compostella van Santiago is wel in het Latijnse schrift wat deze compostella weer bijzonder maakt. Ik vraag de eigenaar of de bustijden die buiten staan vermeld voor La Coruna kloppen en hij is zo lief dat hij een hotel belt om een plaats voor ons te reserveren in La Coruna. Hij legt uit dat we in deze plaats een andere bus moeten nemen die ons voor het hotel zal afzetten. Zaterdagmorgen kunnen we dan met de taxi voor 4 euro naar het vliegveld wat er dichtbij ligt. Ik ben helemaal blij, want dan is dit tenminste weer geregeld. Carla moet daar erg om lachen omdat ik graag de zaken geregeld wil hebben. We wandelen het dorpje nog een beetje door en eten een ei/tonijn salade met uitzicht op de zee. Daarna lopen we even terug om te kijken waar Carla morgenvroeg haar pad gaat vervolgen. Ze moet het dorp weer uitlopen en de gele pijlen met een M volgen. De jacobsschelpen staan voor deze route op de kop afgebeeld.  We praten nog met een ouder man een pelgrim uit Koln, hij gaat morgen ook naar Muxia en Carla probeert nog een paar keer of ik niet mee ga. Vanmorgen is Carla om 05.15 uur opgestaan om verder te wandelen naar Muxia. Ik slaap lekker uit tot 07.30 uur en luister naar het geschreeuw van de meeuwen buiten. Wel lachen, er zitten jonkies op het dak en dat ziet er niet uit. Ze hebben veel te grote poten en een te grote snavel in verhouding tot de rest. Vandaag ga ik onze vluchttijden controleren door het reisbureau in Santiago te bellen of het internet te raadplegen. Carla zal tegen de avond weer hier zijn, ze wandelt nu nog 30 km. Morgen nemen we om 11.10 uur de bus naar La Coruna.

 

Vrijdag 10 juni 2011

Vandaag is de dag!! We gaan om 07.00 op pad en proberen een kop koffie te krijgen bij de self service dat op het terrein aanwezig is, helaas ze willen hier geen geld verdienen en gaan pas om 07.30 uur open. De meeste pelgrims zijn dan allang vertrokken. Om 08.30 uur arriveren wij in Santiago, wauw wat een gevoel. Eerst op zoek naar de Kathedraal en die hebben we eigenlijk zo gevonden, wat een imposant gebouw. Gaudi heeft wat laten zien met de sacra familia in Barcelona, maar hier staat ook écht een kunstwerk eerste klas, gemaakt door meester Mateo in de 12e eeuw. De stenen van de kathedraal zijn wel aangetast maar het gebouw is inmens groot. Vele torentjes, beelden, ramen je kunt het zo gek niet bedenken. Op het plein staan allemaal gooi tentjes en mensen liggen op de grond nog te slapen. Gekke sfeer eigenlijk een rommeltje in het groot. Wat voelen wij ons fit bij deze aanblik. We kijken om ons heen en je kunt het zo snel al helemaal niet bevatten. We vragen waar de office voor pelegrinos is, zodat we onze compostella certificaat kunnen ophalen. We vinden de weg snel en gooien onze rugzakken bij de deur waar er al een paar staan. Goed, eerst een kop koffie dan maar, want het kantoor gaat om 09.00 uur open, dit blijkt later weer 4 minuten te laat!  Carla wil eerst bij een drie sterren hotel een kop koffie drinken, maar daar wordt ze geweigerd. Oorzaak (we zien er niet uit met onze bagger schoenen) Naja, dan maar in een barretje iets verderop. Inmiddels krijgen we via de sms al van iedereen felicitaties en warme medelevingsberichtjes, die ons goed doen. Fijn dat iedereen zo betrokken is bij ons, bedankt. De compostella is iets bijzonders, je moet in de rij gaan staan en je wordt verwezen naar een balie (doet me aan de gemeente denken ;-)

Ze kijken al je stempels na en vragen waar je bent gestart. Je moet een formulier invullen of je te voet of met de fiets bent gekomen en met welke overweging. Als je alles ingevuld hebt krijg je het certificaat met de oprechte felicitaties. Je naam wordt in het Latijns op het certificaat vermeld. Ha, ha, natuurlijk heeft Carla weer iets bijzonders, ze heet Bernadina met haar tweede doopnaam, maar die komt niet in het Latijns voor. Tja, hoe lossen ze dat probleem nou op, juist door de Nederlandse naam aan te houden. Blij als we zijn gaan we naar buiten en als we de Kathedraal inwandelen begint zojuist een mis. Mooier kan het bijna niet en we genieten van de zang en de warme dienst. Het grote wierrookvat is inderdaad heel groot en er hangt nog een kleinere voor. Het altaar is helemaal in verguld goud versierd, de rest zien we morgen wel. Ook zijn er nog biechthokjes waar je een biecht kan afleggen bij een pastoor. Het is een onbeschrijfelijk gevoel wat er door je heen gaat als je hier staat, fantastisch. Na de dienst gaan we eerst een kop koffie op het plein drinken en als ik uit de bar kom, omhelst mij spontaan een oudere Ierse vrouw. Congratulations!!! en ze geeft me een mega pakkerd. Verbaast kijk ik Carla aan, wie is dit? Deed ze bij mij ook, geen idee wie het zijn, maar even later kletsen we honderd uit en geven zij ons een adresje van een hostelletje in het centrum. Hier maken wij dankbaar gebruik van. We boeken voor twee nachten nr. 24 krijgen we en we gaan ons eerst douchen. Maar dan.....ik heb mijn afritsbroek en shirt in de wasbak in de week gezet en Carla staat met haar kleren onder de douche. Ik wil mijn andere afritsbroek pakken, maar die is er niet meer....uhhh....hoe kan dat nou. Tja, ook ik vergeet wel eens iets of moest ik dit vergeten? Maakt niet uit maar hoe ga ik nu de straat op? Carla geeft mij haar rokje die ze zelf niet aan wil (leuk he, zo´n maatje, maar goed als excuus zegt ze dat ik veel vrouwelijke ben.....mmmmm....moet je me nu eens zien :-) Goed, om de hoek zie ik een Benneton winkeltje en daar ga ik naar binnen. Leuk, nu loop ik in een zwarte drollenvanger met oranje sandalen en een paars hempje en een knariegeel fleecetruitje (mij raken ze in ieder geval niet meer kwijt) Ohhhh.....er staan van die super hoge kurkschoentjes met mooie zwarte bandjes, heel verleidelijk maar dat gaat niet mee in de rugzak en op die schoenen naar Fisterra gaat zeker niet lukken. Santiago is geweldig, het heeft een heel oud centrum met héél veel mooie winkels maar ook duizende souvenierswinkeltjes. Bij de delicatessewinkeltjes staan bedienden in de deuropening en mag je van alles proeven, wat wij heel bescheiden doen. Carla baalt toch wel van haar haren, want ze heeft geen wax meer. Inmiddels hebben we al een paar activa´s ingeslagen en nu besluiten we om naar de kapper te gaan. Mijn haar is zó blond geworden en als ik ook al zaken vergeet mee te nemen, dan wordt het hoogtijd voor een kleurtje. Carla durft het aan en ik twijfel eerst nog, maar uiteindelijk zitten we beide in de verf en lezen we de privé in het Spaans. Nu we een metamorfose hebben ondergaan, gaan we het zakelijke gedeelte aanpakken, de terugvlucht. Onze hostal ligt erg gunstig we hebben het touristenbureau naast ons zitten en binnen een paar minuten staan we voor de deur van een reisbureau. We boeken de vlucht voor zaterdag 18 juni rechtstreeks vanuit La Coruna naar Amsterdam, vertrek 09.10 met aankomst 11.30 uur (voor de fans die nog komen willen, geintje). We vertrekken maandag richting Fisterra en nemen op de vrijdag de bus naar La Coruna, daar zullen we een hotelletje nemen zodat we op tijd op de luchthaven zijn. Onze trip zit er officieel nu op, maar in Fisterra blijk je nog een compostella certificaat te kunnen krijgen, dus we gaan nog ff door. Ik weet niet of ik onderweg nog gebruik van internet kan maken, maar wij willen iedereen bedanken voor de belangstelling en wensen iedereen vanuit Santiago een fijn Pinksterweekend toe.

 

Carla en Sylvia

 

Donderdag 9 juni 2011

Hé, dit is weer iets nieuws....slapen tot 07.00 uur en bijna als laatste de slaapzaal verlaten. Vandaag is de planning een korte route van 19 km, het parcour loopt door mooie bospaden met bomen die aan het ontvellen zijn....lach, zo voelen wij ons ook wel eens  Ons vel begint langzamerhand ook los te zitten, door de inspanning die we leveren. 07.40 uur gestart na een banaan, mueslireep en wat water. Tot 10.30 uur gewandeld, daarna ons zelf getrakteerd op een omelet met tomaat en een kop koffie. Grappig, in deze bar hangt een sjaaltje van Schalke 04, die moet uiteraard op de foto. Ik vraag de barman om het licht even te dimmen, maar hij begrijpt het pas als ik hem de foto laat zien. Daarna wandelen we verder....oei om 11.00 uur zijn we eigenlijk al op onze geplande eindbestemming. Nou, da´s een beetje te vroeg. Het zonnetje komt er flauwtjes door dus we gaan verder. Op een gegeven moment komen geen herbergen meer tegen....tja, dat hebben wij weer. Van mij kunnen we rustig weer een nachtje buiten vertoefen, maar Carla voelt meer voor een herberg aangezien het hier een stukje kouder is en met z´n tweeën in één mummie slaapzak krult ons vel teveel op, dus die optie is er niet. Dan krijgen twee herbergen die volzitten en uiteindelijk strijken we neer in Monto do Gozo zo´n 6 km voor Santiago de Compostella, die we van hieruit in de verte kunnen zien liggen. Mooi nu zitten we op een mega complex met allemaal pelgrims. Jeemig, wat zijn die Spanjaarden toch langzaam er staat bij de inschrijving weer een mega rij. Carla heeft vanmorgen korte cursus Spaans gehad van de Duitsers en roept ´rapido, rapido´, maar er gebeurd niets. In de rij ontstaat inmiddels al hilariteit en we klieren lekker door. Ene Fransman (volgens mij is hij Frans) praat half Engels en Frans door elkaar. Wij begrijpen er iets van dat zijn vrouw met een camper rijdt die heel toevallig het merk Rapido heeft. We delen onze ervaring en hij schijnt  28 kilo afgevallen te zijn en heeft daarvoor 1881 km gewandeld. Nou.....dan doen wij het een stukje gezonder. Als we dan eindelijk aan de buurt zijn, wil hij mijn leeftijd weten....uhhh, hoezo vraag ik? Ha,ha, Carla ligt dubbel dus ik zeg 42, zij komt namelijk ook nog aan de beurt  Ik word ook maar een beetje brutaler en vraagt hoe hij heet: Manuél. Aangenaam en welkom zegt hij. Nu is Carla aan de beurt en die zegt tegen Manuel kom maar iets dichterbij als ik mijn leeftijd moet zeggen, dan fluister ik dat wel in je oor. Dan brabbelt hij nog iets van nummer 17 en rechts is de douche en de wc en daarna krijgen het bedpakket mee en kunnen we gaan. Leuk, de gang loopt af en we slapen met 8 personen op de kamer. Birgit een Duitse vrouw die we vanaf de trein richting St. Jean Pied de Port al hebben leren kennen en iedere dag weer tegenkomen vanavond bij ons op de kamer ligt. Iedere keer volgt een hele hartelijke begroeting, leuk. Het avondeten wordt vanavond niks, pas om 20.00 uur dan liggen we al met een zak chips in bed. We hebben ons nu tegoed gedaan aan een koek en een warme chochomel. De schade halen we morgen wel in. We kunnen het haast niet geloven dat we morgen al in Santiago zijn en daar verheugen wij ons enorm op. Het is een bijzonder gevoel om dit te mogen beleven en deze tocht morgen af te sluiten. We gaan zeker proberen om 1e pinkerdag een mis in de Kathedraal bij te wonen.

Wij wensen iedereen net zo´n voldaan gevoel, waarmee wij nu naar bed gaan (afgezien de chips dan...ha,ha)

 

 

Woensdag 8 juni 2011

Van Palas de Rei naar Azuara (heb mijn boekje niet, dus ik weet niet of ik de naam goed heb geschreven) Opnieuw volgens het boekje een gemakkelijke route met rechte wegen, mooi niet dus! Het blijft klimmen en dalen. Kenmerkend voor deze streek zijn de mais opslaghuisjes, die overal bij de boerderijtjes staan. Onderweg krijgen we een kaartje met een naam van een herberg in Azuara, deze zoeken we op en installeren ons. Uiteraard springen we eerst onder de douche. Bij het ophangen van ons wasgoed spreken we een paar Duitsers die wij vertellen over de insecten bij Portomarin. De Duitser weet er alles van, want het jaar ervoor hebben de bedwanschen hem behoorlijk te pakken gehad. Het resultaat was overal beten, alle spullen moesten een halfjaar in zakken verpakt worden met verdelgingsmiddel.....brrr, Carla zegt gelijk al ´hou maar op, want anders doe ik geen oog meer dicht´. De Duitsers verbazen zich over onze prestatie met deze bepakking. Tja, Nederlanders hé, échte stoere vrouwen :-) Hierna gaan we het dorp in want Carla heeft wax nodig, nergens te vinden. Allerlei rotzooi ligt er genoeg maar dat net niet. We besluiten naar een pizzeria te gaan, maar worden getroost met een wijntje en chips want de keuken gaat pas om 19.00 uur open. Tjeemig, al met al hebben we drie uur op een houten bank gezeten, maar de pizza mocht er zijn. Terug in de herberg heb ik het stervens koud, dus ik kruip in mijn slaapzak en Carla rits me helemaal in, Jippie, nu komt het stoom me uit de oren. Een buurman nextdoor loopt te zuchten en te puffen, WAT HEBBEN DIE MANNEN TOCH????

 

 

Maandag 6 juni en dinsdag 7 juni 2011

Maandag van Triacastela naar Portomarin gewandeld zo´n 41 km. In het ANWB boekje schrijven ze dat dit een lichte tocht is....nou ik dacht het ff niet. Het begin begon al goed, gelijk flinke stijging over stenen, rotsen of hoe je het maar noemen wilt. Het is wel een hele mooie weg, we komen langs oude boeren dorpjes. Het zijn vaak leistenen gebouwen waar nog houte deuren voorzitten, maar veel staat er leeg of ik vervallen. Onderweg springen we écht letterlijk over de stront van koeien en blijkt her en der in de boerderijtjes een gaatje te zitten waar een stinkende vloeistof uitloopt. Dus, een toilet heb je niet meer nodig je kunt gewoon op de straat gaan zitten mocht het nodig zijn. Het verschil zie je niet. (qua geur waarschijnlijk ook niet)  Sommige stukken lijkt wel op Zuid Limburg en je kunt goed vernemen dat we nu in Gallicië zijn. De eerste regenbui is gevallen en we waren drijfnat. In het voorportaal van de kerk toch de regenkleding aangetrokken en het natte spul in de tas gestopt. 5 km voor Portomarin komen we een leuke herberg midden in het bos tegen. Een heel sfeervol stekje en ik krijg spontaan zin in een wijntje, wat Carla doet verbazen. Met  het uitzicht op de bergen en een rustig muziekje op de achtergrond genieten we volop. Mmmm....misschien moeten we hier vanavond maar blijven, maar helaas het is completo (vol). Oké dan maar door wandelen en er volgen nog 5 lange, lange km´ters  Ja,ja, met onze eigen melodietjes (och was ik maar bij moeder thuisgebleven!!!) komen we voor de poort van Portomarin....uhhhhh.....shit, een torenhoge trap vol publiek die graag aanschouwen hoe iedereen boven komt. Mij best denk ik, mij krijgen ze niet gek. Stokken onder de arm en één, twee hupsakee ik ben boven. Voor ons wandelen weer een paar Fransen, die ons in het bos in de weg stonden. Ze worden namelijk met een auto afgezet met hun kleine rugzakjes en blokkeren vervolgens het pad!!! Uit volle borst zingen Carla en ik dan: ´op zij, op zij, op zij, maak plaats, maak plaats, maak plaats, wij hebben ongeloofelijke haast! Hi, hi, hoor je een Fransman grommen omdat wij zo met onze stokken tikken. We kunnen ze niet uit het ritme halen, want dat hebben ze namelijk niet. Dus dat laatste stukje tot de herberg gooien we er nog een tandje bij bovenop, kapot zijn we toch wel, maar niet toegeven. Dan de herberg, jippie, beestjes, beestjes, van die kleine lopen door de zaal. Getver en ook in de douche en waar we ze niet zien. Dit is écht smerig en we moeten verplaatsen naar een andere zaal. Voordeel wel een leuke Spanjaard in het stapelbed ernaast (zonder beestjes ) die mij de volgende ochtend mijn shirtje achterna brengt, omdat ik niet weet hoe snel ik uit dat hok moet gaan.

Dinsdag doen we het rustiger aan, vandaag hebben we 25 km gewandeld en allebei hebben we behoefte aan een lekker douche en een rustige kamer, dus nu zitten we in een hotelletje. Kijk maar op www.complejolacabana.com Vanmiddag hebben we de was in de wasmachine gewassen en lekker gedoucht. Wat kun je zo´n kamer dan weer waarderen. Daarnaast hebben ze hier heerlijke hamburgers en chocholadetaart, waar wij ons tegoed aan doen. Het avondeten is nog een verassing die om 20.00 uur begint. Vanmiddag lekker even op bed geluierd en de rugzak weer eens geordend. Het is hier wel koud maar wel droog. De zon laat zich helaas niet meer zien. Ook deze tocht stond omschreven als gemakkelijk, maar dat is hij zeker niet. We zitten nu nog 65 km voor Santiago en verblijven in Palas de Rei (Lugo)

Morgen kunnen we om 07.15 uur ontbijten en gaan dan op pad naar Arzua. Dit is een route van 29 km. Dit is de laatste lange route, daarna volgen nog twee korte routes tot Santiago. Omdat we nu nog een dikke week over hebben, gaan we door naar Fisterra. Maar voor dat we dat gaan ondernemen boeken we eerst onze terugvlucht vanuit Santiago naar Amsterdam.

Buenos noches!

 

 

Zondag 5 juni 2011

Na een hele onrustige nacht door snurkende mensen en toiletgangers en andere vieze hoorbare geluiden staan we om klokslag 05.00 uur naast het bed. Carla heeft de deur vannacht maar open gelaten om haar braakneigingen van de open rioollucht te compenseren . Het is vreselijk vies in deze herberg. Gisteravond hebben we gezellig gegeten, alhoewel de barman een vreselijk humeur had. We zaten met z´n vijven, drie Duitsers Bruno, Helmut en Jozef, Carla en ik. Bruno heeft de camino in 2008 al eens gefietst en kletst aan één stuk door. (hoezo kletsen mannen ineens zó veel?). Om 05.30 uur vertrekken wij en omdat het nog donker is, zetten wij onze hoofdlamp op (oei, als ik straks maar geen brandmerk op die plek heb zitten) Het is behoorlijk fris, want gisteravond tijdens het diner onweerden het flink en zijn er zelfs hagelstenen uit de lucht gevallen. Vandaag kan ik er weer flink tegenaan, de rust gisteren heeft mij goed gedaan. (Carla wordt gewoon niet moe ) We gaan O Cebreiro en volgens het boekje wordt dit een hele zware etappe voor geoefende wandelaars. Ook laten vele pelgrims hun rugzak wegbrengen, zodat ze zo licht mogelijk kunnen wandelen. Na 2,5 uur zijn Carla en ik al in O Cebreiro, waar gaat dit over? We vinden het allebei nogal veel ophef om niets of behoren wij tot de échte geoefende wandelaars? Het plaatsje ligt op

1250 meter hoogte en we zijn gestart op 620 meter. Het pad gaat voor ons geleidelijk omhoog en loopt tussen de bomen door met open stukken. Het uitzicht is schitterd, want er hangt dauw in het dal en overal bloeit de gele bremstruik (die trouwens lekker ruikt). In O Cebreiro willen we wat gaan eten, maar Carla heeft bij het zien van de vrouw al geen trek meer. Lach, we zijn nog maar net binnen of ze snauwt in het Spaans dat we een moment geduld moeten hebben. Ik vind het best en ga eerst een toilet opzoeken. Na een kop koffie wandelen we maar door. In La Faba zie ik  na een best kleine stijle en pittige klim een coca cola parasolletje.....tada.....tada....RUST. We krijgen een heerlijk Duitse boterham met kaas, die gaat er nu wel in. Zit ik eindelijk te eten komt er een kip op me aflopen, tja, dan maar een kruimeltje van mijn brood afstaan. De kip gaat alleen niet meer weg en schooiert nog harder dan een hond....ha,ha, dan maar met mijn stinksok het beestje op afstand houden. Als ik niet op pas zit hij straks nog op schoot. Inmiddels komt er een Spaanse man op Carla afgelopen, hij vertelt heel enthousiast dat hij in Raalte heeft gewerkt, ja, ja in Olanda voor twee jaar. Wij vervolgen ons pad naar een tijdje en dan zet de afdaling in van een uurtje of drie over flinke keien, het uitzicht blijft waanzinnig en het zonnetje schijnt lekker. We komen langs oude boerderijen, wat een oude troep. Carla en ik hebben allebei zoiets van: wat voor een leven hebben deze mensen en valt niets te beleven. De huizen zijn van leisteen gemaakt en de houte deurtjes hebben plaatsgemaakt voor kunstofdeuren (dat ziet er alleen niet uit) We zitten nu 35 km verderop in Triacastela waar we een leuke herberg voor 9 euro nemen. Carla heeft iets met douches....ze staat er nog geen twee seconden onder of nu is er een overstroming gaande. Tja, ik weer naar boven rennen om de  herbergier er bij te halen. Ze stuurt mij naar een andere kamer om te douchen, mij best. Morgen gaan we verder richting Sarria. Santiago komt steeds dichterbij nog zo´n kleine 150 km te gaan.  Adios!

 

Zaterdag 4 juni 2011

Vandaag wandelen we 21 km. Het eerste stukje wandelen we door de wijngaarden op een stoffig pad met keien. Daarna ontbijten we in een klein tentje waarbij een hele vriendelijke eigenaar ons een lekkere hete bak koffie serveert. Super! Daarna komen we in Villafranca del Bierzo, deze plaats is helemaal ingericht op pelgrims en ook wel het kleine Santiago wordt genoemd. Het is een oude maar zeer mooie stad. Er staat een grote burcht,klooster en kerk. Het stadje is omringt van bergen. De lucht is alweer strak blauw, wij hebben écht mazzel. Ik wandel weer lekker en we vervolgen onze weg langs de N-VI naar Pereje waar we een kop koffie nuttigen. Als we weer over de weg wandelen komt er een hele kolonne motorrijders voorbij, dat wil natuurlijk mooi op deze s-bochten. Ze toeteren en zwaaien en wij zwaaien vriendelijk terug. Vandaag zijn we gestopt in Vega de Valcarce. We vinden de herberg, maar schoon kun je dit niet noemen, getsie! Carla gaat zich zoals gewoonlijk gelijk douchen, maar als ze erin staan en de kapotte schuifdeur dicht doet hoor ik naar twee tellen al een gil: ´Syl, Syl, er komt geen water meer uit de kraan, heeft iemand een kraan open staan. Ik sta op de eerste verdieping en naast het slaapvertrek is de keuken. Nee, daar maakt niemand gebruik van de kraan. Ik loop de trap af naar beneden, ja, daar staat ook iemand onder de douche. Ik loop de trap weer op en zegt dat iemand beneden doucht. Of ik wil vragen of die de kraan wil dichtdraaien.....uh...dat wil ik wel doen, maar ik denk dat het niet gaat gebeuren. Dan is het mijn beurt om te douchen, maar ik ga beneden wel. Het is een blaauwe deur en als ik binnen sta is er één kraan en een hendel. Aha, toch fijn dat ik iets Spaans ken ´caliente´ dat betekent warm. Heel goed, hendel op en jippie ik heb lauwwarm water. ´s middags zitten we in een barretje en drinken wat en eten wat olijfjes. Daarna doen we boodschappen want morgenvroeg staan we om 05.00 uur op, zodat we vroeg op pad kunnen gaan naar O Cebreiro. Het heeft hier nu net geonweerd en geregend, maar nu is het alweer droog. Morgen krijgen we een heel stijl stuk en een hele sterke afdaling. Veel pelgrims laten hun rugzak naar de andere kant brengen. Ha,ha, Carla zit nu buiten en heeft het koud gekregen. Een oudere Duitse man doet gelant zijn blouse uit en ik hoor Carla zeggen: da´s ist doch viel zu sexy. Het is een gezellige boel dus ik ga mij aansluiten.

 

Vrijdag 3 juni 2011

We verlaten ons hotel in El Acebo om 07.00 uur. Dit hotel heeft e.e.a. goed geregeld. Het ontbijt staat klaar maar de eigenaar is er niet. De sleutel kan gedeponeerd worden in de brievenbus aan de buitenkant. Gisteravond hebben we patat met mayonese en ketchup gegeten, heerlijk. De prijs voor de overnachting was 25 euro, maar dat maakt niets uit. De weg daalt verder af en de zon komt langzaam over de bergen, prachtig gezicht. Toch zit ik vandaag niet lekker in mijn vel, zit er eigenlijk een beetje doorheen. Toch wandelen we nog zo´n slordige 28 á 30 km. Soms zijn die afstanden erg irritant, want de ene keer klopt het wel en de andere keer niet. Als we uiteindelijk in Cacabelos aankomen, heb ik het helemaal gehad. We wandelen nog door het oude plaatsje en ik vraag waar de herberg is. Oké over de brug bij een kerk dat lukt nog wel. Als we naar binnen gaan moeten we wel lachen, dit is weer iets unieks. De kerk blijkt een oud pelgrimshospital te zijn geweest, wat nu weer in gebruik is genomen als herberg.Rondom zijn allemaal gele deurtjes met nummers erboven. Wij krijgen nummer 47 en 48 en als we de deur open doen die met een schuif dicht zit, zien we twee bedden naast elkaar staan met een tafeltje er tussen. Als je vanuit het hokje kijkt zie je de binnenplaats met allemaal wasrekjes. Er zijn twee overdekte stukken waar bankjes onder staan, zodat pelgrims daar kunnen zitten of eten. Tegen het kerkje aan vind je drie wasbakken waar je je kleren kunt uitwassen. De douches zitten in het midden bij de gele deurtjes. Verder is er een koffie automaat en een automaat waar drinken in zit. Het is snikheet en ik besluit lekker even te gaan slapen. Op de kerktoren zitten ooievaarsnesten met ooievaars en jonkies. Ze vliegen af en aan. Carla besluit naar de rivier te gaan waar ik later naar toe ga. De plaatselijke bevolking ligt daar ook in het gras en de kinderen springen of vanaf de brug het water in of via een duikplank die naast de brug staat opgesteld. Tja, een bikini hebben wij niet bij ons maar in ons ondergoed gaat het prima. ´s avonds gaan we het dorp in en eten we pasta. Van Carla moet ik goed eten en daar heeft ze gelijk in dus ik bestel ook nog een pizza. Ik ben nog steeds moe en om 21.30 uur slaap ik redelijk goed. Een buurman ernaast ronkt behoorlijk, maar uiteindelijk hoor ik het niet meer. ´s morgens staan we om 06.30 uur op.

 

Donderdag 2 juni 2011

Brrrrrr...............koud deze morgen, volgens mij is het rond het vriespunt. Snel trek ik mijn thermo shirtje uit en doe een t-shirtje aan en dan snel het thermoshirtje er weer over heen. Carla besluit haar thermopakkie ook aan te laten. Wel doen we een korte broek aan en iedereen verklaard ons voor gek. Onderweg toch maar even mijn handschoentjes aan, want het is nog niet écht warm om 06.30 uur. Dit wordt de tocht van ons leven, voor allebei. We zitten nu al in de bergen en op sommige bergtoppen ligt nog sneeuw. De brem ruikt heerlijk en de vogels zingen uit volle borst. Prachtig, de zon komt langzaam achter ons aan op. Overal staat brem, witte bloemmetjes, lavendel, rozen, dennenboompjes onbeschrijvelijk wat is dit mooi! Allebei zijn we in gedachten en we stijgen alleen maar, wel langzaam maar het blijft stijgen. Vandaag wandelen we naar Cruz de Ferro, het beroemde kruis waar iedere pelgrim een gebedje, steen, foto, schelpje, schoenen, achter zal laten. Carla heeft besloten haar schelp die ze in St. Jean Pied de Port heeft gekregen achter te laten, ik heb vanuit huis een ovaal steenje meegenomen. Op een gegeven moment nemen we een pauze in een mooi oud plaatsje, ze hebben heerlijke koffie en een chocholade cake met échte stukjes chocholade. Daarnaast bestellen we een broodje met kaas en we halen uiteraard overal onze stempeltjes (het boekje raakt aardig vol). Het is een gezellige boel hier, een groep Spaanse  dames te fiets neemt plaats en een Duits echtpaar zit verder op. Een musje eet de kruimeltjes van mijn schoteltje op. Onderweg komen we nog een grote witte hond tegen die een jonkie heeft. Ik ben helemaal verkocht en Carla zet ons op de foto. Geweldig als ik niet zo ver van huis was zou ik hem meenemen.  Als we door wandelen vliegt een ooievaar vlak langs ons op en even later probeer ik hem via mijn telefoon te fotograveren. De weg wordt stijler en het uitzicht nog magischer. Iedereen zou dit moeten ervaren. Eenmaal boven bij de Cruz de Ferro maken we wat foto´s ook met onze Duitse Pelgrim Jozef die halverwege op mij wachtte. Of ik mijn rugzak nog wel kan dragen of dat ik wil ruilen met zijn rugzak? Eh.....dacht het niet hé, die rugzak heb ik meegenomen en wat je meeneemt moet je ook dragen. Het valt allemaal reuze mee, ik heb mijn tempo vanmorgen iets lager liggen omdat ik alles goed in me wil opnemen. Carla wordt bijna gedragen, ze wandelt makkelijk en zit super in haar vel. Dat is heel fijn voor haar want vorig jaar had ze last van een pijnlijke archillespees en blaren. Nu heeft ze niets, geweldig en ze geniet écht. Na Cruz de Ferro begint de afdaling....uh, is dat alles? Na een uurtje zeggen we dat niet meer want dan wandelen over dikke brokstukken van leisteen, mijn hemel dit is écht zwaar. Iedere pas moet je je voeten goed neerzetten om niet te zwikken. Ondertussen wandelen er een heleboel pelgrims naar beneden, dus dat betekent opschieten anders zit alles weer vol! Carla schiet naar beneden, ik ben niet zo´n goede afdaler maar probeer zo snel als ik kan te dalen. Mijn angst voor uitglijden is hiermee gelijk onder controle . Als ik beneden aankom hoor ik mijn naam al in de straat: ´Sylvia´, ´Sofia´ allemaal best, ik zoek waar het geluid vandaan komt en ik zie Carla op een balkon wuifen, hierna toe. Ik word door de eigenaar binnengelootst, 3e etage. WAUW.......Carla wat heb je geboekt? Ik stap een prachtige kamer binnen met natuursteen en oranje gekleurde wanden. Kijk de badkamer dan.....het is grandioos wat een kamer. We hebben een balkon en als we douchen zuchten we allebei heel diep, jippie wat een straal water en wat heet. Douchegel en shampoo is aanwezig, de kranen zijn van koper. Eenmaal gedoucht gaan we naar buiten. Graag twee biertjes en olijven por favor. Hoe gelukkig kun je, je voelen. We zitten nu in El Acebo kijk maar www.laposadadelperegrino.es Carla heeft deze kamer voor 7,50 euro pp kunnen boeken met ontbijt. Ik ben benieuwd want buiten staat 25, euro. Het maakt me ook even helemaal niets uit, de kamer is het dubbel en dwars waard. Morgen gaan we weer verder en krijgen we een recht stuk, zodat de boel weer goed kan herstellen. We hebben vandaag dus écht aan dauwtrappen gedaan. 32 km mooi resultaat.

 

Woensdag 1 juni 2011

We arriveren reeds om het middaguur in Astorga, bijzondere mooie Romeinse stad. Grote binnenplaats met terrasjes en mooie gebouwen. Maar voordat we daar arriveren duurt het enorm lang, waarop wij ons verkijken. Als we eenmaal zitten, ligt Carla dubbel. Ik loop te zuchten en te kreunen....lach, de rugzak wordt na 20 km achter elkaar erg zwaar, dus ik ben blij als dat ding af kan. Na een kop koffie en een raar bladerdeeg met tonijn gevuld ding (het zou een broodje tonijn zijn) wandelen we verder tot aan Albergue Las águedas in het dorp Murias. Leuk gebouw kijk maar www.lasaguedas.com Het lijkt op een oude boerderij en heeft een binnenplaats en een grote slaapzaal met stapelbedden en donkere balken aan het plafon. In Astorga heb ik net twee kleine douchegel´s gekocht en een haarmasker voor mijn blond geworden haar, heerlijk. Even ben ik Carla kwijt.....waar is ze nu zo snel gebleven? Ha, ha, ze heeft het zonder bril niet zo snel gezien en staat bij de heren te douchen. Ach, daar is op dat moment niemand dus ruimte genoeg. Ik ga naar de kant van de dames. De douche zit achter houten klapdeurtjes. ´s middags zitten we met andere pelgrims in de tuin en de hond gaat aan de haal met de handdoek van Jozef de Duitse pelgrim. ´s avonds eten we met z´n drietjes in het dorp en daarna kruipen we in onze stapelbedden. 35 km voor vandaag is mooi.

 

Dinsdag 31 mei 2011

Na een rustig nacht staan we om 06.15 uur op. Balen we kunnen pas om 07.00 uur eten, dat gaan we de volgende keer dus niet meer doen. Ik neem afscheid van mijn harige vriendje, die zich deze ochtend lekker liet aaien. Het is weer droog en de thermometer geeft 10 graden aan. Het is wel bewolkt deze ochtend. Leon ligt over 5 km te wachten en al spoedig begeven wij ons in de stad. Prachtige stad, dat mag gezegd worden. Beide vinden we deze stad mooier dan Burgos, deze stad leeft tenminste! Eerst gaan we naar de Kathedraal want die is de moeite waard. De kerk is in gotische stijl gebouwd. In 1245 werd met de bouw begonnen en werd pas in de 16e eeuw voltooid. Carla spreekt iemand in de kerk aan en dat blijkt de juiste persoon voor een mooie stempel in ons pelgrimspaspoort. Binnen in de kerk vallen de brandgeschilderde ramen op, ze geven mooi licht. Eenmaal weer buiten besluiten we eerst een kop koffie te nuttigen. We wandelen een zaakje binnen en.......jammie, dan valt mijn oog op een aardbeiengebakje met slagroom en een koffiebroodje zonder de vruchten. Carla neemt alleen een koffiebroodje met koffie. Eindelijk ff iets anders dan stokbrood met ham, kaas of tonijn. Bij binnenkomst zagen viel ons oog op op de Mc Donald, maar die was nog gesloten :-( da´s nou weer jammer. We kijken bij een reisbureau nog even voor een terugvlucht, maar we besluiten uiteindelijk dit in Santiago te doen. Daarna wandelen we de stad uit. Toch past het niet het wandelen en in de stad zijn. Op een gegeven moment ontmoeten we onze Duitse pelgrim weer op een bankje bij La Virgin del Camino, hij heet Jozef. Ha,ha, zegt Carla dan heet ik Maria. Hij laat wat foto´s van zijn familie zien. Jozef geeft aan dat de weg zich hier opnieuw splitst. We kunnen langs de weg blijven wandelen of kiezen voor de alternatieve route die 3 km om is. Prima, die nemen we dus. We vervolgen onze weg nu via Oncina de la Valdoncina naar Villar de Mazarife. Onderweg eten we allebei nog een half stokbrood met tonijn in een dorpje Pauner of zoiets en treffen twee Nederlandse vrouwen. In die dorpen wil je echt niet wonen het is pure armoede. Alles zit potdicht en de huizen zijn van leem of van steen, maar het ziet er armoedig uit. In Villar de Mazarife blijven we vandaag in Alberque San Antonio de Padua, waar vanavond door de beheerders voor ons wordt gekookt en waar we morgen om 06.00 uur kunnen ontbijten. (dat is een betere tijd). Het is een laag huis het heeft 40 slaapplaatsen en wij slapen in een grote zaal met stappelbedden. We douchen snel en ik ga mijn wasje doen en dit verhaaltje typen. Carla ligt op het ligbedje in de zon. De temperatuur zit al weer op 24 graden. Vanavond krijgen we sla (zonder giftige komkommers :-) en vegetarische paëlla en uiteraard de bekende fles water met een fles wijn. Morgen vervolgen we onze weg naar Hospital de Órbigo en Astorga (ANWB boekje etappe 28 en 29)

Met ons gaat het prima, we hebben iedere ochtend weer zin om van start te gaan en wandelen ´s morgens al in korte broek en t-shirt. Het handigst is om ´s avonds je t-shirt aan te trekken en je broek op je bed hangen. Sokken onder je kussen. ´s Morgens ben je dan heel snel klaar :-) Als Carla en ik nu opnieuw onze rugzakken zouden inpakken zou er heel wat thuis gelaten worden, al heeft dat nu ook te maken met het mooie weer en de vele gelegenheden om eten en drinken te kopen.

 

Maandag 30 mei 2011

Na het avondeten maar snel naar bed.  Carla probeerde lamskoteletten maar er zat bijna geen vlees aan alleen bot. Laat maar lekker staan zeg ik. Ha,ha, ze had ook nog voldoende eten in haar buik van de dag ervoor. Het onweer barst in de avond los en het gaat flink tekeer. Ik schrijf nog wat in mijn logboek. Vanmorgen staan we uitgerust om 06.15 uur op en ontbijten tegen 07.00 uur omdat er de eerste 20 km niets te krijgen is. Nou dat klopt, we vervolgen het Romeinse pad over de stenen en proberen de plassen water te omzeilen. Carla denkt dat de weg langs een waterplas is, maar ik wandel er omheen. Ik wacht even op haar want je kan op een gegeven moment niet bij de weg komen, omdat er een sloot tussen ligt. Er is niets te zien, behalve aan de linkerzijde een spoorlijn en een rivier en de duizenden bloemen. Na een lange tijd zien we een dorp liggen, maar voor we daar zijn is de weg nog heel lang over de keien. De zon begint alweer aardig te branden en ik heb het condense achter mijn brilglazen zitten van de warmte. We arriveren iets voor 12 uur in Manslla de las Mulas waar we een goede en smakelijke kop koffie drinken. Daarna duiken we een winkeltje in en halen wat fruit en ieder twee bakjes met yochurt. Carla vindt het helemaal leuk om de Spaanse taal te ontdekken en ligt om de haverklap in de deuk van het lachen. Geweldig! Ik probeer wat hele zinnen goed te spreken, het valt niet mee. Enfin, buiten op een bankje eten we alles op. Jammie, die kleine kokusmakroontjes smaken heerlijk. Hier ontmoeten we ook weer de Franse pelgrims, die de kortere weg hebben gewandeld langs de snelweg. Ze proberen wat te zeggen, maar ik versta er niets van behalve of het goed gaat. Yep, het gaat klasse. De Duitse pelgrim komt ff later er ook aan en hij vondt de snelweg niet zo leuk. Ik bied hem een stukje van mijn sinasappel en kokusmakroon aan. Hij heeft een boel inplantaten in zijn mond maar is erg aardig. Oeps, het onweer barst nu weer in volle hevigheid los. Mooi, wat nu valt, valt er morgen niet. We hebben vandaag zo´n 38 km afgelegd en zitten nu in het plaatsje Arcahueja, zo´n  6 km voor Leon. De herberg heet La Torre. Hier krijgen we een kamer met avondeten en ontbijt en slaapplaats voor 18 euro (héél économico=voordelig volgens de eigenaar) Carla begint weer wat te ouwehoeren en binnen nowtime liggen we weer dubbel van het lachen. Ze wil voor dat geld ook wel een schoudermassage, maar daar trapt de man niet in. (heel goed, neem maar een lekkere hete douche meis!) We krijgen een onderlaken en een kussensloop en mogen ons eigen bedje opmaken. Schoenen graag naar buiten, want hij wordt onpasselijk van de lucht (ha, ha, wij wennen aan onze heerlijke geuren) Onze Duitse vriendin die we in het begin van de reis treffen, komt even later ook binnen. Ze is een vrouw op leeftijd, grijs haar met een kleurig tuniek en een broek eronder. Het is een hele mooie rustige vrouw en we omhelzen elkaar hartelijk. Hi, hi, ik heb een harig vriendje hier gevonden met vier pootjes, die dicht in mijn buurt blijft (tja, een stukje kokusmakroon doet wonderen) Het beestje is licht van kleur en lijkt op een westie.  Ik zit nu in het barretje te typen, de slaapzaal ligt verder achterin en er staat heerlijke rustige Spaanse muziek op. De avond kan niet meer stuk. Adios, hasta mañana y buenos noches!

 

Zondag 29 mei 2011

Wat een maaltijd hebben we gisteren gehad en die Carla eet alles nog op ook, tja, dat heeft ze gisteravond moeten bezuren. We kregen linzensoep als voorgerecht (met de smaak van Ossenstaartsoep), die geweldig smaakte. Daarna namen we spagetti, maar na vier happen had ik al meer dan genoeg. En dan dat kleine ding.....eet, eet, ik zit met verbazing te kijken, ze eet de hele vracht op !! Mij vallen de ogen al bijna dicht aan tafel, oei het is nog niet eens 20.00 uur. Carla heeft een gesprek met een Duitse groep, die ongelofelijk ruzie met elkaar zit te maken, wat jammer is dat. Ben je op zo´n reis over kleine dingen aan het muggenziften. Carla geeft maar aan dat ze geen zin heeft om die mensen te woord te staan, gelijk heeft ze. ´s Morgens gaan we tegen 06.30 uur op pad richting (dachten wij) Bercianos del real Camino, maar het blijkt nu dat wij voor een andere afslag hebben gekozen. Het pad is lang, dwars door een natuurgebied, het lijkt wel het einde van de wereld. Het blijkt een oude Romeinse weg te zijn die vanaf Sahagún via Calzada del Coto naar Calzadilla de los Hermanillos loopt. Het is een zandpad vol met keien en her en der staat een boom. Veel lavendel struiken en kleine roze bloemen....maar er lijkt geen eind aan de weg te komen. Gelukkig is het vandaag bewolkt dus dat scheelt, later vallen er een paar spettertjes regen. Aangekomen in Calzadilla de los Hermanillos zegt een Engelsman tegen ons dat de eerst volgende herberg 18/20 kilometer verderop staat en dat het pad alleen maar slechter wordt. Okidokie, dan blijven we mooi hier. Ff later na de koffie, boek ik een kamer voor Carla en mij. Een mooie ruime vier persoonskamer met een boxspring bed voor het raam. Helemaal goed de badkamer is gloednieuw met zwarte vloertegels en witte tegels aan de wand. En er is heel veel heet water, dus we kunnen er lekker lang onder blijven. Morgen vervolgen we de weg naar Reliegos en daar pakken we de route weer verder op. Het lijkt wel of je alles vergeet. We lezen allebei ons boekje en ´s morgens kun je niet meer aangeven wat je gelezen hebt, heel raar is dat. Ik hou mijn boekje daarom maar paraat.

 

Zaterdag 28 mei 2011

Gisteravond zijn we naar de mis geweest in de kerk. Het klinkt prachtig in het Spaans. Na de dienst is er nog rozenkransbidden. Carla legt mij uit wat dat is, want ik ben hiermee niet bekend. Iedereen gaat naar een apart kapelletje in de kerk en er volgt een mooi gezang. De mensen gaan staan, zitten, staan, zitten. Ik blijf rustig in de kerk wachten, heerlijk rustig. De zon schijnt door de glas en loodramen en af en toe komt er iemand binnen. De kerk heeft veel beelden en een heel groot altaar. De pastoor is een beetje rommelig, het lijkt of hij een versje opdreunt en laat een kruik vallen. Na driekwartier ga ik naar buiten, Carla komt ook en het heeft haar goed gedaan. Het is inmiddels 21.30 uur en we gaan terug naar de parochieherberg, waar het een drukste van jewelste is. Chinezen koken zelf en ook een aantal andere pelgrims. Leuk gezicht. Carla blijft even in de hal zitten en pleegt een paar telefoontjes. Ik hoor al al weer vrolijk lachen en ondertussen komen er pelgrims binnen die een stempel willen. Tja, de non die ´s middags bij de deur zit is er nu niet. Ach, stempelen kan Carla natuurlijk ook :-) iedereen weer blij. Ik haal mijn was van de binnenplaats en ga naar boven. We slapen nu op een slaapzaal met 12 bedden. En als iedereen in bed ligt komt de beneden buurman van Carla de kamer op en hij kleed zich voor het bed om. Ik sms Carla snel dat ze haar ogen maar dicht moet doen, ha, ha. ´s Morgens om 06.25 uur wordt ik wakker en hoor de beneden buurman zo zwaar zuchten dat ik denk dat hij zijn laatste adem uitblaast. Ik blijf nog ff luisteren....pff, gelukkig hij blijft wel ademen maar het klinkt heel zwaar. Carla is blij dat ze uit bed kan want het hele bed beweegt als de man zich omdraait. Achteraf vinden wij het wel sneu voor deze man, maar een t-shirt had hij zeker aan kunnen doen. Het is wel heel knap dat hij de camino wandelt. Het is weekend en dat geldt ook voor Carla en mij. We gaan in het dorp ontbijten, lekker een broodje gebakken ei met rauwe ham voor mij en een broodje kaas en koffie voor Carla. Hey, grappig nu komen we twee Nederlanders uit de buurt van Doetinchem tegen, de vrouw heeft een afgebroken kies maar er is pas een tandarts in Leon, zo´n 100 km verderop.

Om 08.15 uur gaan we op pad, we zijn laat deze ochtend en de zon komt al op. We besluiten vandaag om één etappe te doen. Weer een heel recht pad en vlak gebied. Het is druk onderweg en we zetten de pas stevig in. Hierdoor halen we wel 35 pelgrims in die te voet zijn.

Onderweg wordt er iedere keer aan Carla gevraagd of de camino een negro van haar maakt. Ha, ha, het woord negro betekent zwart, dat schiet aardig op bij haar. We zitten nu in Terradillos de los Templarios, zo´n 26,6 km verderop en nog 379 km van Santiago af. We zitten in een prachtige gloednieuwe herberg met een zonneweide kijk maar op www.alberguelostemplarios.com en dat voor slechts 7 euro. Een hotel is er niets bij. We springen snel onder de douche voordat de andere pelgrims arriveren. We hebben nu nog 21 dagen en nog 16 etappes volgens een papiertje te gaan. We zijn dus ruim, ruim op tijd! Als het allemaal goed blijft gaan boeken we in Santiago onze terugvlucht en wandelen in de overige dagen door naar Fisterra, zo´n 120 kilometer extra. Vandaag heb ik mijn eerste blaartje doorgeprikt. Dit plekje heb ik opgelopen van mijn kennedymars (80 km) vorig jaar en die speelt nu op. Verder is alles nog heel. Carla heeft een beetje last van haar linker scheenbeen, maar ook dat wordt niet erger. We houden genoeg energie nu over. Morgen gaan we naar Bercianos del real Camino 23,8 km, mogelijk pakken we er een stukje bij tot aan El Burgo Ranero. (in het ANWB boekje is dat etappe 24 en 25) Wat in dit gebied opvalt zijn de vele lemen huizen.

 

Vrijdag 27 mei 2011

Sommige mensen zijn erg vroeg, de eerste een kroaat ging vanmorgen om 03.06 uur al bepakt weer op pad. Het is een bonk van een kerel, volgens mij is het een body builder of zo. Zijn armen zijn wel zo dik als een boomstam. (wel een kleinere boom dan, anders is het overdreven :-) Het tijdstip is voor ons te vroeg, zeker na gisteravond ook al lagen we om 20.00 uur al in ons stapelbed. Buiten trekt een flinke bui met onweer over en de lucht is zwart. Heerlijk wij liggen er lekker warm bij. De refugeo had twee wc´s met daarin ook een douche. Als mensen ´s nachts gaan wandelen en het licht aan doen wordt je iedere keer wakker, gelukkig lagen wij een stukje verderop. Vanmorgen zijn wij om 06.30 uur vertrokken. Carla was helemaal verbaast want vanmorgen was ik sneller klaar. Ha,ha, maar ik heb mijn nacht outfit nog aan. Brrr.....wat is het ineens koud geworden, dat scheelt wel een paar graden. Gelukkig is het droog. Na zo´n beetje 10 km recht zandpad komen we in een klein plaatsje en we volgen iemand die voor ons loopt naar een bar, waar wij ontbijten. We worden hartelijk ontvangen door een jongen met een gebreide muts en een zwarte baard. Snel zet hij een paar grote koppen van aardewerk voor ons neer en binnen een minuut hebben we een grote kop hete koffie met melk. Het eerste stuk van de weg lijkt wel op het poldergebied in Nederland. Er stroomt een rivier met rietplanten en klaprozen en nog veel meer bloemen. Op een gegeven moment komen we bij een sluis terecht en in het dorp halen we nog wat fruit bij een marktkraampje (wel ff geduld hebben). Onderweg zien we twee Spaanse mensen die met een bepakte ezel op weg zijn naar Santiago, dat is toch wel bijzonder. Na een hele lange rechte weg met aan beide zijde graanvelden komen wij uiteindelijk aan in Carrión de los Condes en installeren wij ons in de albergue de Carrión de los Condes een parochieherberg. Ai...nu liggen we met een paar mensen op de kamer, getsie! Carla loopt nog een keer terug of we ergens anders kunnen liggen maar het is vol. De zuster geeft ons een stempel en legt ons uit dat er om 20.00 uur een mis is in de kerk (daar gaan we straks naar toe) Deze herberg heeft wel schone voorzieningen, maar er ligt vannacht een stuk vlees op bed....brrrrr. Ik doe maar wat mijn moeder altijd zegt: ´gewoon ogen dichtdoen, dan zie je er niks van´! Kan zo´n man niet gewoon een shirt aan doen!!! écht walgelijk. Eén ding is zeker: vannacht blijft het raam open. We doen onze was en we gaan zo het dorp verkennen. Morgen gaan we richting Sahagún een etappe van 39 km, als het lukt anders stoppen we voor Sahagún. Op een bord voor Carrión de los Condes staat dat we nog 463 km voor de boeg hebben naar Santiago, maar dat klopt niet helemaal want dit geldt voor auto´s niet voor wandelaars.

 

Dinsdag 24 mei t/m donderdag 26 mei 2011

Hallo vriendjes en vriendinnetjes, daar ben ik dan weer. Op dinsdag kon ik geen gebruik maken van internet en de laatste twee dagen hebben we flink gewandeld. Carla en ik willen iedere dag zo´n  30 km wandelen en daarna een herberg zoeken. Het probleem is dat er veel mensen wandelen die gemiddeld 20 á 25 km per dag wandelen. Deze mensen staan net zo vroeg op en arriveren dus eerder op een locatie, hierdoor moeten wij doorlopen op zoek naar een vrij bedje. Het gaat nog altijd geweldig met ons. Ik zal beginnen bij de dinsdag 24 mei 2011. Na een heerlijk middagje aan het zwembad gaan we op tijd naar bed. Om 05.15 uur worden we gewekt door een paar oude mensen, die volgens mij al om 04.30 uur met hun zaklamp lopen te rommelen. (Hoe ouder hoe gekker!!) Ik kan niet meer slapen en sta binnen drie tellen naast het stapelbed. Carla staat ook op en vindt het ook niet normaal, het is nog donker buiten. We doen rustig aan en gaan dan op pad naar San Juan de Ortega zo´n 24,3 km. Om 08.00 uur vinden we een leuke bar waar ik een heel stokbrood tonijn bestel en een café con leche (koffie met melk). Mmm.....inmiddels heb ik geleerd dat je gelijk je mond open moet doen en niet netjes op je beurt moet afwachten. Super, Carla neemt een broodje kaas. Tjonge, wat zijn sommige mensen chagarijnig ´s morgens zitten wij al weer te ouwehoeren. Een vrouw wil met haar rugzak achter mij langs en ze worsteld er langsheen. ´Goedemorgen, lekker geslapen´? Tjee, er komt geen geluid uit maar aan het gezicht te zien is ze niet zo blij. Jammer voor haar want het beloofd een prachtige dag te worden. Het is een mooi parcour met heuvels, dwars door een natuurgebied. Aangezien ik om 11.40 uur arriveer in San Juan de Ortega zit Carla al een half uur op mij te wachten bij een kopje koffie. Het is een gezellige drukte, het is maar een heel klein dorp met één café. Wat opvallend is dat de Spanjaarden ´s morgens om 06.30 uur al aan de alchohol zitten (brr....moet er niet aan denken, mijn motor start ook wel zonder). Carla en ik besluiten door te wandelen richting Burgos. Oei, nu wordt de weg saai langs de weg. (Gerard, je had gelijk vreselijk stuk) Het is kaal en niets te zien. In het begin passeren we nog een militaire basis, maar daarna is er niks meer. Tegen 17.00 uur arriveren 10 km voor Burgos in hostal Irunako. Ik heb het helemaal gehad 40,3 km op de teller, ik ga écht niet verder. De zon brand, ik sta in de brand. Carla zou die 10 km gered hebben, maar ik kon geen energie meer opbrengen. Een douche en een koele kamer is alles wat ik me nog wensen kan. Na het douchen gaan we naar beneden en drinken twee wijntjes en eten wat tappa´s. De eigenaar moet wel lachen als ik beneden kom, want dan heb ik mijn zwarte sjaal van mijn hoofd gehaald en dan komt er bijna blond haar onder vandaan. :-) ,leuk hé zo´n metamorfose. De hostel kost 21,- en ligt aan de doorgaande weg naar Burgos. Wij sms´en en e-mailen nog wat en kunnen dan om 20.30 uur aan het diner. Nou ja, de soep is oké maar de snitzel lijkt op twee flapjes paneermeel, het vlees moet je zoeken (niet gevonden overigens). Woensdagmorgen staan we tegen 06.45 uur op en ontbijten en gaan dan op pad van Villafria de Burgos naar Burgos, dan door naar Hornillos, San Bol en uiteindelijk vinden we een slaapplaats in Hontanas. Opnieuw 41 km op de teller. Burgos heeft alleen een mooie kathedraal en een plein, maar verder heeft deze stad niks. Als we op het terras een kopje koffie willen drinken krijgen we gelijk allerlei instructies! Niet normaal: volgens mij is het principe nog steeds ´klant is koning´. Eenmaal uit Burgos wordt het weer een mooi pad met bloemen en vogels die fluiten. Eigenlijk willen we stoppen in Hornillos maar het plaatsje blijkt helemaal vol te zijn. We kunnen wel in een gymzaal overnachten op een paar matrasjes. Ik heb daar geen zin in. In een plaatsje net voor Hornillos krijg ik honger en ik word flauw van de warmte. Carla heeft dat in de gaten, want ik ga langzamer lopen. Oké koffie pauze en eten!! De vriendelijke dame achter de toonbank maakt een heerlijk stokbroodje ham, kaas en sla met mayo. Carla neemt een half broodje (klein lichaampie, heeft niet zo veel nodig) Ik haal ook nog kersen, yochurt en prop bijna alles na binnen. Nu ik weer mens ben kunnen we verder. De weg is groen, veel graanvelden, heuvels, hoopjes stenen en zandpaden. Het loopt wel lekker en de vergezichten zijn grandioos! Het geeft je zo´n ongelooflijk ruimte gevoel. Soms zie je ineens heel veel pelgrims, maar op deze weg niet. In San Bol is een hele kleine herberg, maar als we arriveren is hij vol. Carla baalt nu een beetje, ze begint honger te krijgen. De eigenaresse is heel vriendelijk en biedt haar en mij thee aan. Carla krijgt ook nog wat sla die ze tussen haar broodje doet. Ik doe mijn schoen uit want ze branden er bijna uit. De herberg bestaat uit ruwe stenen en is overkapt met een houte veranda. Als je iets afdaalt staan er bomen er is er schaduw. Ook is er een beekje met helder water, volgens de eigenaaresse net zo heilzaam als in Lourdes. Mooi, komt dat ff goed uit daar plons ik dus mijn oververhitte voeten in. Zalig, ik praat met een paar andere pelgrims en laat mijn voeten drogen. De eigenaaresse belt voor ons een alberge in Hontanas zo´n 9 km verder op. Het zal ongeveer 18.45 uur zijn als we daar arriveren, maar er is plek. Kom op zeggen we tegen elkaar en al zingend proberen we die laaste kilometers positief tegemoed te gaan. Het is zo gek, we proberen de teksten van de liedjes te vinden maar het lukt niet zo goed. Lach, daarnaast ik Carla van een andere generatie en die zingt liedjes waar ik in de verste verte nog nooit van heb gehoord, maar het maakt me aan het lachen. Bij de kerk in Hontanas krijgen we een onderkomen in Albergue Santa Brígida. Het is gloednieuw en heeft een winkeltje met koffie en fruit. Boven zijn de bedden en een van de medewerkers draagt mijn rugzak naar boven. (Je bent een schat, denk ik en Carla zegt: ja hoor, zij heeft het weer voor elkaar) De douches zijn grandioos, grote douchekoppen en super schoon. We krijgen voor 10 euro een geweldige soep met courcet, wortel, kip etc. en daarna krijgt Carla een visje om te zuigen. Ik heb gekookte aardappels die lekker gekruid zijn en rundvlees. Wow, dit is écht genieten. We zitten buiten onder de veranda en een zwaluwtje volgt ons op de voet. Het vogeltje heeft een nestje en kijkt vanaf de lamp ons vriendelijk toe. Het is inmiddels 21.45 uur en we moeten naar boven naar het stapelbed. Voor Carla wordt dit de eerste keer dat ze bovenin slaapt, maar het gaat prima. Er staan 6 bedden op deze kamer, met een rood onderlaken en een rood kussen. De bodem is KEI hard, maar het ligt lekker. Ik leg nachts het kussen onder mijn benen. Als we de kamer opkomen ligt iedereen al de pitten.

Donderdagmorgen worden we door het geroggel van de beneden buurman gewekt. Getver, viespeuk.....Carla kruipt diep in haar slaapzak, we hoeven tenslotte niet besmet te raken. Hoe wonderlijk ook, als we opstaan voelen onze benen goed. Vandaag, donderdag 26 mei gaan we niet te ver wandelen, want dat wil ik niet. Een smal paadje tussen de velden leidt ons het dorpje uit. Op naar een nieuwe dag met nieuwe kansen. We komen aan in Castrojeriz en deze etappe brengt je terug naar de Middeleeuwen. Castrojeriz kun je vanuit de verte al zien. Aan de linkerkant ligt een klooster en dan volgt het dorp. Bovenop staat een ruïne van een kasteelheer en aan de rechterkant bevindt zich een kerk. Het is gemaakt van een zachte steensoort. Volgens het boekje is het een belangrijke plaats geweest en de oude burcht stamt uit de tijd van de West-Goten  en heette Catrum Sigerici, ´burcht van Sicherich´. Het stadje is ontstaan in de eerste Castiliaanse leengoed met een eigen rechtspraak. De zon begint alweer aardig te branden als we het plaatjes verlaten. Ik zet mijn muziek maar even op mijn oren, want daar heb ik even behoefte aan. Anouk haar stem trilt door mijn oren, heerlijk. We kijken dan op naar een lange weg die over de heuvel gaat 1050 meter met 12% stijging. Eenmaal boven krijgen we een daling van 18%. Prima, voelt lekker in de beentjes. We hebben nu 20 km gewandeld en we stoppen in het plaatsje Itero de la Vega richting Frómista en verblijven in de Albergue comunal voor 6 euro. Deze Albergue heeft ook een winkeltje en een grote binnenplaats waar we onze was mooi kunnen laten drogen. De eigenaar Roberto is heel vriendelijk. Het heeft een houten bar en uiteraard staat de televisie aan. We douchen ons en ik doe een sloop om mijn kussen. (Bedankt Jan!!!, dit sloop komt goed van pas) Jan is een dierbare vriend van Carla en heeft deze route eerder afgelegd met zijn vriendin Marja. Vandaag is  hij geopereerd en Carla kreeg vanmorgen het bericht dat alles goed is gegaan. Heel fijn bericht en het bezorgt ons kippenvel. Van hieruit wensen wij jou héél veel beterschap en een spoedig herstel! Ik heb Jan nog maar één keer ontmoet maar hij is wel de meest positieve en vrolijke man di